Nordic walken, ik kan het nog

nordic walkingIk kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst mijn Nordic Walkingstokken had uitgelaten. Na het lopen in de sneeuw en de oliebollenwalk in 2012 had ik de stokken niet meer aangeraakt. Ik was naar de sportschool gegaan en daarna was ik begonnen met hardlopen. Lees verder

Keep on running (2)

Ik hoor jullie denken: “Nu je nieuwe hardloopschoenen hebt loop je zeker wel veel? En je hebt er inmiddels ook echt zin in natuurlijk.” Nou, nee. Mijn nieuwe schoenen lopen vanaf dag één heerlijk, maar mijn discipline is weer ver te zoeken. Ziek, zwak, misselijk, te druk en geloof het of niet … te warm. Het verslavende stofje heeft zijn intrede nog niet gedaan bij mij. Lees verder

Last van krampjes

spierkramp-benen-voorkomenAls er iets is dat het me lastig maakt om voluit te gaan tijdens het sporten dan is het wel kramp. Wanneer ik tijdens het roeien even flink wil afzetten met mijn tenen, schiet de kramp meteen in mijn voet. Ik maak dan een noodstop, friemel scheldend het riempje om mijn voet los en trek mijn tenen naar boven. Lees verder

So you think you can zumba!

Toen ik me inschreef voor de sportschool deed ik dat vooral omdat ik erg enthousiast was over het groepslessenaanbod. Er zijn zestien verschillende soorten lessen goed verdeeld over de week. Dan is er ook nog eens een handige lessenplanner waar je je een week voor de les begint voor kunt aanmelden, zodat je zeker bent van een plek.

Ik wilde me aanmelden voor de roeiles op maandagavond, maar die was vier dagen voor de start al bommetje vol. Gelukkig begonnen er om die tijd nog twee andere lessen, namelijk Bodystep en Zumba. Bodystep vind ik heel erg leuk, maar mijn knieën kunnen het helaas niet aan. Het werd dus Zumba.

Voor de zaal stond al een handjevol meiden te wachten. Toen we naar binnen liepen zag ik dat er gelukkig ook nog wat oudere exemplaren mee naar binnen gingen. Ik ging op een willekeurige plek in de zaal staan, al snel bleek dat er op die plek normaal gesproken iemand anders stond en ik werd langzaam naar achteren gedrongen.

De zumbajuf kwam binnen en sprong op haar podium. De muziek ging aan en de les begon. Eerst een beetje heen en weer stappen, dat was een makkie. Daarna ging het dansen beginnen. Ze deed wat pasjes voor, wij deden het na. Daarna deed ze de muziek aan en we deden de geoefende pasjes weer, twee keer zo snel. 

De juf was een enthousiaste giller, whoopwhoop schreeuwde ze in de microfoon om ons op te zwepen. Ik kon de pasjes natuurlijk moeilijk bijhouden omdat ik het programma niet kende (en misschien ook omdat ik niet zo soepel meer ben als ik had gehoopt). Tot mijn opluchting merkte ik dat de dames om mij heen er ook niet veel van bakten.

Tijdens de liedjes stampten, dansten en sprongen we, maar na elk nummer stonden we een paar minuten stil omdat de zumbajuf de muziek moest wisselen. Ik heb tijdens dat uurtje zumba zeker 20 minuten stilgestaan om te wachten op het volgende nummer. Ik was dan ook niet zo uitgeput als ik had verwacht, wel kreeg ik halverwege de les gigantische last van mijn knieën.

Conclusie: zumba is niets voor mij en voor mijn knieën. Van deze juf wil ik ook geen les meer hebben, het is te soft met al dat wachten tussendoor en ze schreeuwt te hard. Ik ga maar eens wat anders proberen.

Vol goede moed

Nadat ik vorige keer zo enthousiast werd van het groepslessenaanbod van de sportschool bij mij in de buurt wilde ik natuurlijk weten wat zoiets zou kosten. Op de website stond het in ieder geval niet, maar je kon wel een afspraak maken voor een rondleiding. Dat deed ik dus …

Een afspraak maken
Ik vulde het online formulier in met een voorstel voor de rondleiding. Op donderdagmiddag als het kan rond 2 uur, want dan ben ik vrij.
Het kon niet, er was geen trainer beschikbaar op dat tijdstip. De trainer was er wel op zaterdag, maar dan kon ik niet.
Op maandagochtend dan?
Seriously? Maandagochtend? Dan werk ik dude!

De rondleiding
Op maandagavond om half 6 reden Partner en ik naar de sportschool. De sportschool is gevestigd in een enorm pand waar voorheen een autodealer in zat.

Een trainer wachtte ons op en liet ons de diverse zalen en apparatuur zien. Partner en ik waren onder de indruk van het aantal crosstrainers, hometrainers en andere apparatuur. Zoveel hadden we nog nooit eerder bij elkaar gezien, het was bovendien de nieuwste apparatuur.
“So far, so good”, mompelde Partner.
Ook het lesaanbod werd doorgenomen, we zagen de diverse zalen waar Row, Spinning, Zumba en Bodypump gegeven wordt.

Overleg, overleg, overleg
Na de rondleiding kwam natuurlijk de klap. Ik zat met 35 euro in mijn hoofd voor een maandabonnement, maar er werd doodleuk een bedrag van 49,95 op tafel gelegd. Partner die maar één keer per week wil trainen kreeg 37,95 om zijn oren. Ik hapte naar adem en we werden even alleen gelaten.

Het was wel duidelijk dat Partner, tot zijn spijt, niet in deze sportschool zou trainen. Hij stapt net zo makkelijk op de crosstrainer thuis. Ik begon al terug te krabbelen, maar Partner vond het aanbod van de sportschool en een personal trainer (die je zelfs op gaat bellen als je een paar keer niet geweest bent) zo slecht nog niet voor mij (plus de gedachte aan een superfitte en slankere partner natuurlijk ;-)).

Een nieuwe afspraak
Nadat ik me toch hevig verzette tegen het abonnement van een jaar werd er een half jaar van gemaakt, maar toen moest ik er toch echt aan geloven. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt met een personal coach die ook fysiotherapeut is. Handig voor mijn nog altijd pijnlijke schouder. Of ik deze week nog kon.
“Wat deze week? Eh, nee dat gaat ‘m niet worden”, zei ik. “Ik heb het erg druk. Misschien dat eind volgende week wel kan.”

Ik heb het sporten dus nog anderhalve week kunnen uitstellen (pfew). Een mailtje van mijn personal coach heb ik inmiddels wel binnen en de herinnering aan onze afspraak ook!