Nordic walken met plezier

Natuurlijk vind ik het leuk om te Nordic walken, anders was ik er al lang mee gestopt. Lekker een uurtje buiten met gezellige mensen. Toch kostte het me vaak moeite om daadwerkelijk de stokken te pakken en te gaan. De laatste maanden is dat echter veranderd. Misschien heeft dat wel iets met de lente te maken, maar ik kijk er nu naar uit en heb zin om naar de training te gaan.

Fanatiek
Soms lopen we een flink eind, een andere keer doen we wedstrijdjes. Dan verdelen we de groep (van ca. 10-12 personen) in kleine ploegjes en lopen we een estafette. Als ik ons dan zo op een rijtje zie staan en gaan, heb ik toch de neiging om te willen winnen. Eerst vond ik dat een beetje kinderachtig van mezelf en probeerde ik het ongemerkt te doen. Maar dan merk je dat anderen er ook last van hebben. Ze beginnen wat sneller te lopen, kijken schichtig naast zich en op het laatst ben je zonder dat je het eigenlijk wilt met een paar man aan het rennen.

Op een gegeven moment begon ik zelfs mijn eigen ploeggenoten aan te moedigen en dan is het hek natuurlijk van de dam. Dan heeft iedereen door hoe fanatiek je bent. Soms steek ik ook nog een stok uit, gewoon om de tegenstander wat af te remmen. Dat levert trouwens wel vaak commentaar op. Laat ik het er op houden dat ik blij ben dat er bij Nordic walken geen gele en rode kaarten uitgedeeld worden.

Al met al levert het naast veel spierpijn ook veel lol op. Wie had kunnen denken dat ik met mijn sportallergie nog zoveel plezier zou kunnen hebben in Nordic walken.