Een andere aanpak

Hoezeer ik me ook had voorgenomen GEEN goede voornemens te maken, dat goede voornemen sneuvelt nu al want ik moet weer even op dieet.

Ergens in augustus en september ben ik begonnen om een paar kilootjes kwijt te raken. Gewoon om weer in mijn favoriete spijkerbroek te kunnen. Om nou niet meteen een hele nieuwe garderobe aan te hoeven schaffen leek het me handiger om die kilootjes even kwijt te raken.

Ik stopte met snoepen, stapte wat vaker op de crosstrainer en ging vaker mee met een Nordic Walkinggroepje. Het had effect, ik verloor een paar kilo. Maarrrr, langzaamaan kwamen de Sinterklaaslekkernijen en kerstkransjes in zicht en met dat slechte weer heb ik Nordic Walken een paar weken overgeslagen. Geen goede ontwikkeling dus.

In een magazine las ik laatst dat hardlopen (cardiotraining) niet helpt als je strakker in je vel wilt zitten. Sterker nog, volgens het artikel gaat je buik zelfs meer blubberen als je hardloopt. Jippie, dacht ik, nu hoef ik niet meer op de crosstrainer. Helaas, dat buikje en de kipfiletjes gaan natuurlijk niet vanzelf weg. Je zult daarvoor krachttraining moeten doen en daarnaast kan een beetje bewegen voor de conditie natuurlijk geen kwaad.

Wel kwaad kunnen de zakken chips en de koekjes, die mogen dus niet meer. Daarnaast heb ik mezelf (en mijn vriend) ook nog beloofd wat gezonder te eten. Dat wordt nog wat de komende weken. Zoveel voornemens tegelijkertijd, dat is gedoemd te mislukken. Meestal begin je vol goede moed (of met frisse tegenzin) en haak je na een aantal weken al af. Daarom wil ik het eens anders aanpakken. In plaats van alle middelen tegelijkertijd in te zetten in de strijd tegen de kilo´s wil ik mezelf trainen om telkens een klein onderdeeltje aan te passen. Ik bouw het langzaam op in de hoop makkelijker te kunnen (ont)wennen en het langer vol te houden!

Even op dieet, een update

In mijn blogpost ´Even op dieet´ schreef ik dat ik wel even in een maand die vijf kilo teveel zou afvallen. Ik zou niet meer snoepen, actiever worden door op de crosstrainer te stappen en te Nordic walken. Na één week was ik zeer succesvol en ik was twee kilo kwijt. Nu een maand later is het tijd voor een update.

De crosstrainer en Nordic walken
Hoeveel moeite het me ook kost, het lukt bijna altijd om twee keer in de week op de crosstrainer te stappen. Het lukte overigens niet om er telkens vijf minuten bij te doen. Dat bouw ik nu wat langzamer op. Het is wel te merken dat ik vaker op de crosstrainer sta, ik kan het veel makkelijker volhouden. Voor mijn gevoel duurt het ook minder lang. Voorheen keek ik de minuten om. Nu zet ik geen wekker meer neer maar ik loop een aantal liedjes en check dan de tijd. Tot nu toe heb ik altijd meer minuten gelopen dan ik dacht.
Na de enthousiaste mail van mijn trainster Nordic walking op mijn blogartikel ‘Even Nordic walken’ heb ik met haar afgesproken gewoon elke week te gaan (ook als het regent). Al is het maar om het goeie gevoel dat je na afloop hebt.

Snoepen
Uh, ander onderwerp graag … Zoals te lezen in ´Even leren nee zeggen tegen snoep´ is het snoepen nog wel eens een probleem. Het is misschien niet nodig om totaal te stoppen, één of twee keer in de week een koekje zou moeten kunnen. Maar een snoeppot op je werk gevuld met chocoladerepen is moeilijk te negeren. Inmiddels zijn, dankzij het blogartikel, bijna alle collega´s op de hoogte en de sociale controle is goed. Bij deze kondig ik aan dit onderdeel van de dieetpoging wat serieuzer te nemen.

De weegschaal en de spijkerbroek
Elke keer dat ik de laatste weken op de weegschaal stond kreeg ik hetzelfde getal te zien. Na die eerste twee kilo is er nog maar een halve afgegaan. Een halve kilo in drie weken! Dat betekent dat ik nu op de helft ben van de vijf kilo die ik totaal kwijt wil. Mijn spijkerbroek heb ik inmiddels een halve dag aangehad, langer lukt niet. Ik hoefde gelukkig ook maar een halve dag te werken (dat je niet denkt dat ik ‘m halverwege de dag heb uitgeschopt :-)).

Ik moet helaas concluderen dat ‘even op dieet’ even iets langer gaat duren.

Even op de crosstrainer

Heerlijk vond ik het om, op de juiste muziek, te rennen op een crosstrainer. Wel drie kwartier hield ik het vol op de sportschool (een aantal jaren geleden). Op een gegeven moment kwam ik alleen nog maar voor die crosstrainer. En dan ga je er eens over nadenken. 40 Piek per maand om twee keer per week in een sportschool op de crosstrainer te staan … dan kan ik er beter zelf een kopen!

Zo kwam het dat circa zes jaar geleden een groot pakket werd thuisbezorgd met daarin de onderdelen voor een crosstrainer. Ik heb er een uur of twee aan zitten sleutelen en toen kon er op gerend worden. De eerste weken deed ik dat ook trouw. Ik zette een tv voor de crosstrainer en rende terwijl er een leuk programma op was. Maar dan gaat het mis. Je slaat een keertje over omdat je niet zo’n zin hebt of je gaat op vakantie en vergeet vervolgens dat er een crosstrainer op je staat te wachten.

Mijn personal trainer heeft daar totaal geen last van. Hij rent braaf twee keer per week een uur op dat ding, zonder uitzondering! “Ik vind het ook niet leuk om te rennen”, zegt hij dan “maar ik doe het gewoon.” Ik vind het knap, ik doe dat dus niet ‘gewoon’. Vanwege ietwat strak zittende broeken moet ik er nu toch aan geloven. De personal trainer is mild, ik mocht met 5 minuutjes rennen beginnen. Dat moet vervolgens wel elke keer met 5 minuutjes opgebouwd worden tot ik op een uur zit. Het is de bedoeling dat ik twee keer in de week gebruik maak van de crosstrainer, maar hoe vaker ik ren, hoe vaker er 5 minuutjes bij komen. (Andersom zou een grotere motivatie zijn ;-)). Ik zit na vier keer rennen nu op 20 minuten. Dat klinkt als peanuts als je het zo zegt. Het voelt echter niet als peanuts wanneer je ze daadwerkelijk aan het rennen bent.

Inmiddels piept en kraakt de crosstrainer na jaren intensief gebruik (door de personal trainer). Je moet de muziek flink hard zetten om er bovenuit te komen en er ‘in trance’ op te kunnen rennen. Het loopt allemaal niet echt soepeltjes meer. En dan ga je er eens over nadenken … Deze crosstrainer is ondertussen wel afgeschreven, misschien moeten we eens een nieuwe aanschaffen?

Even naar de sportschool

Was het toeval dat ik in mijn mailbox een aanbieding van mijn oude sportschool vond of wist mijn personal trainer er meer van? “Een jaar lang gratis sporten“, riep de kop. “Bij een tweejarig abonnement, is het tweede jaar gratis”, fluisterden de kleine lettertjes.
Twee jaar op een sportschool? Ik heb het, om de een of andere reden, nooit langer dan anderhalf jaar volgehouden, tot viermaal toe!

Op het moment dat je je inschrijft heb je er echt zin in. Je neemt je voor minimaal twee keer per week te gaan, liever meer natuurlijk. Op het rooster zoek je de lessen uit die je leuk lijken. Het liefst was je meteen na je werk doorgegaan naar zo’n les. Vooral om te voorkomen dat je eerst naar huis moet en op die gevaarlijke bank terecht komt waar je dan de rest van de avond blijft hangen. Maar helaas, de lessen starten pas om 19.00 uur en niet om 17.00 uur.

Die lessen zijn trouwens hartstikke populair. Je kunt echt niet binnen komen wandelen in zo’n les wanneer jij er zin in hebt. Nee, nee. Je moet een muntje halen om mee te mogen doen, een half uur voor de les begint. Om dat muntje te kunnen bemachtigen ben je echter een half uur voor de les mooi te laat. Dan staat er al een rij van tig dames te wachten. Jammer joh. 

Je leest het al, ook al moet er nog steeds een paar kilo af, deze aanbieding van de sportschool is niet aan mij besteed. “Ik wil liever thuis iets doen”, heb ik ooit geroepen en zo zijn enkele jaren geleden de crosstrainer en de WII in huis gekomen … maar daarover later meer.