Je hoofd verliezen en je hart breken

kan niet zonder hoofdIn november en december heb ik jullie laten meegenieten van the making of ´Ik wil het niet, ik kan het niet, ik doe het niet´ in deel 1 en deel 2. Ik heb wat details aangebracht en de dames zijn nu voorzien van hun jurken en accessoires. Daarna was het tijd het beeld met rust te laten om te drogen.

Toen we aan het eind van 2011 klaar stonden om via Utrecht naar vrienden in Arnhem en familie in Nijmegen te gaan liep ik nog even de kamer op waar mijn boetseerwerkplek is. Mijn oog werd getrokken door wat troep op een tafeltje en ik keek ernaar. Tussen de aardigheidjes die ik gemaakt had en die daar lagen te drogen lagen brokstukken. Geschrokken zoomde ik in op het tafereel. Wat was er gebeurd? Het duurde niet lang voor ik door had wat voor drama zich in huize Appelig had afgespeeld. Dame ‘Ik doe het niet’ was onthoofd! Haar hoofd was van haar romp gevallen bovenop mijn aardigheidjes en ze had daarbij een van mijn hartjes gebroken.

Ik zal jullie maar meteen bekennen dat ik een dramaqueen ben, voordat die conclusie straks snel getrokken wordt. Na een brul van ongeloof drong het tot me door dat al die weken werken voor niets was geweest. Ik begon te huilen en niet zo’n beetje ook. Mijn vriend (die ik natuurlijk verantwoordelijk hield voor de onstane schade) kwam kijken wat er aan de hand was. Al snel werd me duidelijk dat we beide niet schuldig waren aan de onthoofding en dat ze spontaan haar hoofd verloren was. Mijn huilbui ging onverminderd door, het was mijn mooiste werkstuk ooit en dat was ik nu kwijt.

Na een kwartier meldde ik mijn vriend dat we het etentje met vrienden en het oudjaar vieren bij zijn ouders moesten afzeggen.
“Ik ga drie dagen in rouw”, zei ik tegen hem.
Gelukkig had hij door dat ik het niet meende en nadat ik ietwat bedaard was gingen we natuurlijk alsnog op weg. Toen we in de auto zaten begon het hard te regenen.
“Kijk nou”, zei ik. “De hemel huilt om mijn onthoofde popje.”
Noord Korea was er niets bij”, zei mijn vriend die avond tegen onze vrienden.

 

Advertenties

21 gedachtes over “Je hoofd verliezen en je hart breken

  1. Ow, wat heftig! Waar gaat de wereld heen als nu ook de klei-poppetjes al het hoofd laten hangen en vallen ;- ) Hopelijk kun je het herstellen… Wedden dat je dan nog meer trots op je werkstuk bent ? IK duim alvast dat het lukt …

  2. Jeetje wat jammer! Ik zou ook in tranen uitgebarsten zijn hoor. Ik heb ooit eens per ongeluk het verkeerde verhaal doorgescheurd om weg te gooien (de kladversie had ik netjes bewaard, oeps..), toen was het huis ook te klein, maar dan ben ik ze megaboos op mezelf! Ik hoop dat je dametje nog te redden is!

  3. Lees je verhaal nu pas, om 1 jaar later is het nog om te lachen.
    Heb wel een dringende vraag; als je het hoofd erop lijmt met
    keramieklijm (of velpon) , dan glazuren, wordt het dan weer goed!

    • Hoi Loekie,
      Nadat je lijm gebruikt hebt op je keramiek kan het niet meer in de oven. De lijm smelt of verbrandt bij deze hoge temperaturen. Lijmen doe je daarom op het laatst, als je beeld helemaal klaar is.
      Groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s