Cognitieve dissonantie

Toen ik een jaar of 17 was hoorde ik tijdens de lessen Commerciële Vorming voor het eerst de term cognitieve dissonantie in de betekenis van ‘twijfel na de koop’. Je wilt jezelf er na de aankoop van overtuigen dat je het juiste hebt aangeschaft. Het klinkt mooi vind ik, maar het is lastig. Dat je twijfelt tijdens de koop is normaal, je neemt uiteindelijk de beslissing iets aan te schaffen of niet en dan moet het klaar zijn.

Vroeger kocht ik wel vaker kleding waarover ik twijfelde, maar omdat de verkoopster me wijsmaakte dat het leuk stond durfde ik daar niet tegenin te gaan en dan kocht ik het. Ik hing het in de kast en droeg het nooit. Terugbrengen was geen optie, daar was ik ook al te schijterig voor.

Onlangs was ik op zoek naar zwarte laarzen. Stoere laarzen, die er toch vrouwelijk uitzagen. Na wat snelwinkelsessies met mijn vriend (binnenlopen, scannen, wegwezen) had ik ze nog niet gevonden. Ik besloot daarom wat uitgebreider en alleen te gaan kijken in het buurtwinkelcentrum. Na het uitgebreide scanwerk viel mijn oog op een paar Shabbies Amsterdam, zeer stoer, maar toen ik de prijs zag zette ik ze snel weer weg. Vervolgens pakte ik een paar laarzen van Ecco. Het voetbed zat fantastisch en het was zeker een vrouwelijke en mooi afgewerkte laars, alleen iets minder stoer dan ik vooraf bedacht had. Ik twijfelde een beetje, was dit waar ik naar op zoek was geweest? Dat ik er iets te ruim in zat kon volgens de verkoopster worden opgelost door een zooltje. Om een lang verhaal iets in te korten … ik kocht ze.

Thuis trok ik ze nogmaals aan en hardop zei ik een paar keer tegen mezelf dat ze mooi waren en ongetwijfeld liepen ze straks heerlijk, het waren tenslotte Ecco´s. Toen ik ze voor de zoveelste keer aantrok voelde ik dat de laarzen gewoon niet goed zaten. Iets te groot, maar te smal om een maat kleiner te nemen. Telkens wanneer ik de laarzen zag kreeg ik een vervelend gevoel en ik wist dat dat altijd zo zou blijven. Op een gegeven moment besloot ik dat ze na het weekend terug moesten.

Wel baalde ik er van dat ik tegoedbonnen terug zou krijgen en niet mijn geld, maar ik wilde van die laarzen af.  Ik leverde ze in en keek nog even rond in de winkel. De shabbies waren nog steeds veel te duur, maar passen kon natuurlijk geen kwaad. Afijn een kwartier later stond ik het verschil tussen de Ecco’s en de zwarte Shabbies af te rekenen.
“U heeft hier echt jaren plezier van”, meldde de ene verkoopster me. Dat mag ik hopen, dacht ik. 
“Die prijs valt zo best mee hè als je het in twee keer doet”, zei de andere verkoopster lachend.
Dat geld ben ik inmiddels weer vergeten en last van cognitieve dissonantie heb ik geen moment gehad!

10 gedachtes over “Cognitieve dissonantie

  1. Daarom ben ik zo dankbaar voor internetshoppen… Wat een uitvinding.. Geen gezeur van opdringerige verkopers. Geen wachtrijen bij de kassa of pashokjes. En het mooiste van alles. Ik kan gewoon met mijn vette smerige en met chocola besmeurde handen winkelen zonder dat iemand daar iets van zegt 🙂
    Mooie laarzen. Dat dan wel weer 🙂

  2. Volgens mij heb ik last van chronische cognitieve dissonantie 😛 Nee, zo erg is het niet, maar ik moet mezelf wel altijd inprenten bij kleding dat ik het écht nodig heb en dat het écht leuk is en zeker niet te duur enzovoorts. Ik koop niet heel graag kleding haha.

  3. Mooie laarzen! Denk dat je er – ondanks de prijs – veel meer plezier van zal hebben dan van de Ecco’s. Dan zijn het de euro’s toch meer dan waard 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.