Eén jaar bloggen

Deze week staat in het teken van het éénjarig bestaan van mijn blog Appelig. In deze week blik ik kort terug op het afgelopen jaar, ik zal wat weetjes over mezelf vertellen, mijn logo wordt onthuld en er komt weer een give away! Voor deze gelegenheid ga ik in deze ‘Appelig blogweek’ elke dag een blogje plaatsen.

Op 21 mei was het precies een jaar geleden dat ik de workshop boetseren volgde bij Dorothé Arts in Utrecht. Na die workshop was ik om. Dit was mijn roeping voelde ik. De klei en ik, wij lagen elkaar wel, het klikte. Ik ging op zoek naar klei en materialen en maakte een twitteraccount aan waarin ik dit wereldkundig maakte.

Ik wil een blog
Meteen ook was het idee voor een blog geboren. Men had het mij al vaker gezegd, bloggen is echt iets voor jou. Zonder onderwerp wilde ik me er echter niet aan wagen. En nu had ik ineens mijn onderwerp. Ik zou mijn blogbezoekers meenemen op ontdekkingsreis in de creatieve wereld van klei. Op 28 mei 2011 ging mijn eerste blogbericht de digitale wereld in en nu een jaar later ben ik 166 blogposts en ruim 21.000 kliks verder.

Mijn gasten
De eerste paar maanden kwamen er vooral vrienden, familie en collega´s op mijn blog. Ik sprong een gat in de lucht als ik meer dan 20 kliks op een dag had. Nu zou ik van dat aantal flink balen.
Vanaf september realiseerde ik me dat ook andere bloggers de moeite van het lezen waard waren. Zo groeide mijn bloggersgroepje en ook de bezoekersaantallen op mijn blog. De meeste bezoekers komen echter per ongeluk op mijn blog terecht. Ze typen een zoekterm in Google in (liefst één die iets met keramiek of appelig te maken heeft) en voila daar verschijnt mijn blog.

Bloggen en boetseren
Mijn leven is behoorlijk veranderd door dat bloggen en boetseren. Voorheen plofte ik doodmoe op de bank neer na een dag werken. Nu gaat meteen de laptop aan als ik thuiskom want ik ‘moet’ nog een stukje schrijven en lezen wat anderen geschreven hebben. Op dinsdagavond ga ik naar keramiekles en op donderdagmiddag en in het weekend vind je me met mijn handen in de klei. Maak je overigens geen zorgen over Partner, hij is blij dat hij nu ongestoord voetbalwedstrijden kan kijken op de bank.

Het doel, bij de start van mijn blog, was om vaker creatief te zijn. Volgens mij is dat doel wel bereikt. Misschien wordt het tijd om de subtitel van mijn blog – (Appelig) wordt creatief – te veranderen …

Tot morgen!

Warm he?

Toen ik onderstaande foto’s in een mailtje toegestuurd kreeg verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. Om de laatste heb ik zelfs hardop gelachen. 
Partner vindt dit soort foto’s altijd erg leuk. Het kan zijn hele dag goedmaken. Vooral aangeklede honden doen het bij hem goed. Dat is waarom ik nog twijfel of we zelf wel een hond moeten nemen.   

 

 

 

Prettig Pinksterweekend!

Kunst kan de boom in

Ik was op zoek naar iets waar de dametjes, die ik van klei maak, op konden zitten. Nu zitten ze op de boetseerkamer op de rand van een tafel en kastje soms gevaarlijk met de beentjes te bungelen. Ik wilde het graag wat veiliger.

Mijn altijd behulpzame collega Reitse (ook wel bekend van zijn gastblogjes over klei) had natuurlijk een oplossing voor me. Hij had met zijn zoons hout gehakt en zag er wat bruikbare stukken tussen zitten. Of dat niet wat voor mijn dametjes was, vroeg hij. Een week later had ik een kofferbak vol (bij een C2 is dat al snel ).

Er zitten verschillende vormen tussen waar ik kleine en grote dames op kan laten rusten. De bestaande dames zien de houtblokken in ieder geval wel zitten (zie foto).

Boomkunstenaars
Ik was benieuwd of er ook boomkunstenaars waren. Mensen die mooie figuren zagen uit hout bijvoorbeeld. Op boomkunst.nl zat ik meteen goed. Dat is de website van Hans Nijmeijer en hij is boomsculpturist. Hij klimt de boom in met een gevaarlijk uitziende motorzaag en maakt o.a. abstracte beelden en dierfiguren.

Ik vind het zelf altijd heel kunstig als iemand een boomhut in elkaar kan zetten. Ik had er vroeger graag eentje gewild. Wat zeg ik? Ik zou er nog steeds wel eentje willen! Dan heb ik het niet over een paar planken en een zeiltje als dak. Boomhutten zijn hot, voor jong en oud en er zijn inmiddels diverse aanbieders. Op boomhut.nl vond ik een paar hele mooie exemplaren. En ook de hutten hieronder mogen er wezen.

 

En als je dan geen ruimte hebt in de tuin, maar je wilt wel een boomhut? Jacqueline Tijssen die ook op de Goudse Keramiekdagen aanwezig was heeft daar wel een oplossing voor. Zij maakt gewoon een boomhut van klei.
Zo, nu jullie weer.

Appelig blogweek
Ik wil alvast de Appelig blogweek aankondigen die volgende week van start gaat. Deze week zal in het teken staan van het éénjarig bestaan van mijn blog Appelig. Ik blik kort terug op het afgelopen jaar, ik zal wat weetjes over mezelf vertellen, mijn logo wordt onthuld en er komt weer een give away! Voor deze gelegenheid ga ik in deze ‘Appelig blogweek’ elke dag een blogje plaatsen.

Nordic Walken, nu even niet

Ik schaam me diep. Ja, echt! Ik ben al zeker zes weken niet naar de Nordic Walkingtraining geweest. Dat is niet omdat ik het niet leuk vind, ik mis het en ik mis de mensen in mijn groepje ook. Er komt op de een of andere manier steeds iets tussen. Eerst was er een vakantie naar Zwitserland, toen een etentje met collega’s, vervolgens had ik tot tweemaal toe migraine. Ook ben ik een keer niet gegaan omdat ik per se verder wilde met boetseren. Gezien de expositie die voor het najaar gepland staat krijgt dat tegenwoordig vaak voorrang.

Sinds een paar weken heb ik helaas ook weer last van een slijmbeursontsteking in mijn schouder. Dat dacht ik tenminste. De fysio vertelde me dat het geen slijmbeursontsteking was maar mijn supraspinatus nog wat. Het voelt voor mij hetzelfde, het doet gewoon pijn en Nordic walken is daarmee eventjes van de baan. Eventjes maar, want het is juist goed om je arm te bewegen. Ik kan er alleen nog niet veel kracht mee geven.

Hoe komt het nou dat ik er weer last van heb? Ik was er ruim een half jaar vanaf. Vermoedelijk heeft het iets met het sjouwen van 30 (!) kilo klei te maken een paar weken geleden. Enthousiast had ik drie pakken klei aangeschaft en die moesten natuurlijk mee de auto in. En er ook weer uit, maar dat kon Partner mooi doen.

Nu ben ik dus veel aan het oefenen met mijn arm. Heen en weer zwaaien en oprekken, vooral niet stilhouden want ik heb mijn arm hard nodig. Ik wil voorkomen dat ie straks helemaal vast zit en dat mijn kleipoppetjes zitten te verdrogen omdat ik er niet mee verder kan.

Na de enthousiaste reacties op mijn vorige Painttekening, denk ik dat ik er in doorga (of doorsla). Het is overigens mijn linkerschouder die pijn doet en niet, zoals in de tekening, de rechter. Ik heb bij dit zelfportret een spiegel gebruikt, vandaar. :-)

Appeltje in Brugge

De dag na Hemelvaart vertrokken Partner en ik naar Brugge. Het was een verlaat honeymoonweekend. Er was regen voorspeld en vooral veel bewolking. Maar Brugge hield zich gelukkig niet aan haar afspraak met de weergoden. De zon scheen het hele weekend voor ons en als dank heb ik in Brugge een appeltje achterlaten dat mijn Belgische volgers of Nederlandse die naar Brugge willen kunnen gaan zoeken.

Voordat jullie mogen gaan zoeken wil ik toch eerst even kwijt wat een mooie stad Brugge toch is, zeker als de zon schijnt.
De oogstrelend mooie geveltjes en knusse straatjes en kl@testeentjes waar je niet zo makkelijk op kunt lopen.
Als je het aan kunt, neem dan zo’n overheerlijke wafel met slagroom en aardbeien of als dat teveel is een klein stukje chocola in een van vele chocolaterieën.

En als je dan toch moeie voeten hebt, waarom maak je dan niet een boottochtje van een half uurtje? Laat je even lekker vervoeren door de grachtjes van Brugge en zie de mooie panden van een andere kant. We hebben het chocolademuseum en het frietmuseum ook van binnen gezien, wel aardig maar geen absolute must. Wel een must is het Begijnhof en nu ook het Oud St. Jans Hospitaal, want daar ligt een appeltje verstopt. Kijk hier voor de aanwijzingen als je wilt gaan zoeken in Brugge.

Dan sluit ik maar weer af met een impressie van Brugge.

De Markt in Brugge

            
Galerie in Brugge                                                              Stil zijn als je het Begijnhof in wilt

De witte huisjes van het Begijnhof

Brugge vanaf het water

           
Een zwanenpaar                                                Relaxte hond

Goudse Keramiekdagen overweldigend

Mijn voeten tintelen en mijn ogen branden. Voor mijn ogen blijven de beelden als snapshots voorbij schieten, ideeën in mijn hoofd vechten om de eerste plaats en ik wil maar één ding … boetseren tot ik erbij neerval. 

Dat alles is het resultaat van een Hemelvaartsdag keramiek kijken. Het was gewoon too much! Mijn eerdere opmerking dat de Goudse Keramiekdagen misschien truttig zouden zijn, slik ik bij deze in. Ook mijn creatieve vriendin G., waarmee ik samen de expositie ga doen, zag haar vooroordelen als een glazen bol op de grond uit elkaar spatten. “Dit is geweldig!”, riep ze meer dan eens.

Ruim honderd keramisten toonden in even zoveel kraampjes hun werk. Het werk was zeer veelzijdig, van hypermodern of rustig tot ouderwets en druk beschilderd.
De inspiratie vloog je om de oren. We hebben erg veel foto’s gemaakt, behalve als er op de kraam stond dat dat niet mocht natuurlijk.

In het mooie stadhuis van Gouda stond het beste werk van de deelnemers tentoongesteld dat je voor 1,50 euro kon bekijken. Door middel van het invullen van een formulier kon je stemmen op je favoriete kunstwerk dat dan kans maakt op de publieksprijs.
Er waren nog meer prijzen te vergeven. Buiten op een podium, namen telkens twee deelnemers het tegen elkaar op met het maken van de hoogste vaas of breedste schaal. Het was nog spannend om te zien ook.

Om kwart over elf liepen we het centrum van Gouda in en om vier uur liepen strompelden we er weer uit. Uiteraard hebben we ook nog anderhalf uur op een terrasje genoten van de zon en een uitgebreide lunch. Toch genoten we het meest van de soms zeer verrassende beelden en andere werken die we tegenkwamen. G. heeft weer heel veel ideeën gekregen voor het maken van nieuwe schilderijen. Ik raakte steeds meer in de put omdat ik nu al weet dat ik nooit lang genoeg leef om alles te maken wat ik wil.

Als we tegen die tijd zijn bijgekomen willen we volgend jaar weer gaan. Ik hoop er zelf ooit een keer te staan als ik goed genoeg ben. Dat zal als het meezit over een jaar of vijf zijn.   Hieronder een impressie van wat we gezien hebben.

       
Door Harm van der Zeeuw                                   Door Raúl Pereda en Pilar Nadales        

Door Lina Bekeriené

 
Door Karin Welhuis                                        Door Martynas Masiulis

Have no fear, José is here!

SuperJ

Ik ben bepaald geen held als het om ongelukken en crisissituaties gaat. Met mijn empatisch vermogen en kwaliteiten om voor iemand te zorgen is het ook al niet best gesteld. Waarom ik ja zei tegen de AED/reanimatietraining die bij ons in het gebouw gegeven werd is me dan ook een raadsel.

Reanimeren
Een beetje nerveus zat ik met negen anderen in het lokaal. Op de grond lagen twee poppen, halve poppen, en we hadden ze al opgegeven.
Na een voorstelrondje waaruit bleek dat het merendeel geen enkele EHBO- of reanimatie-ervaring had begon de trainster haar verhaal.

Na de theorie was het tijd voor actie! De trainster knielde op de grond neer en drukte de schouders van de pop naar de grond. “Hallo, hallo, hoort mij. Doe uw ogen eens open”, riep ze. De pop reageerde niet (duh). “Blijf in de buurt”, zei ze tegen ons. Vervolgens hield ze haar wang boven de mond van de pop en keek ze of ze een ademhaling zag. “Bel 112, het gaat om een reanimatie”, zei ze tegen één van ons. Vervolgens begon ze met de reanimatie.
“Nu jullie”, zei ze. Ik kreeg het Spaans benauwd. Moesten we dit echt ombeurten voor de hele groep voordoen? Met het reanimeren had ik niet zo’n moeite, maar het toneelstukje vooraf met het roepen daar zag ik tegenop. Dat leek mij teveel op een rollenspel en daar ben ik allergisch voor.

SuperJ
Gelukkig werd ook de tweede pop in gebruik genomen en ik rende naar de achterste pop met één arm in de lucht zoals een SuperJosé dat doet. Ik bracht het er redelijk goed vanaf (slechts een paar gebroken ribben voor de pop). Het trainen met de AED (een apparaat dat een elektrische stroomstoot toedient) ging erg goed. Het apparaat zegt, nadat je het aanzet, wat je moet doen. Het geeft pas een schok wanneer dat echt nodig is en dat is een hele geruststelling, je kunt het eigenlijk niet fout doen.

Ik moet er wel even bijvertellen dat slechts 10-20% van de reanimaties succesvol is. Dat lijkt niet veel, maar ik heb me laten vertellen dat dat 50 mensen per week zijn. De moeite van het proberen waard lijkt me. Kijk op Reanimeren: hoe moet dat? als je ook wilt weten wat je moet doen.

Na een halve dag training en tweemaal oefenen op een pop mag, herstel MOET, ik nu mensen die dat nodig hebben reanimeren. Animeren gaat me redelijk goed af of het reanimeren ook goed zal gaan hoop ik eerlijk gezegd nooit mee te hoeven maken.

NB Ik moet nog even oefenen met het tekenen in Paint.